Voorbereiding: Toerbus
De inrichting van de toerbus verliep vlotjes, maar de jury vond toch enkele verdachte voorwerpen. Na veel wikken en wegen viel het verdict: Er werden geen snuffeldekens toegelaten!! Deze werden zorgvuldig verwijderd en bleven in België. Een harde maar terechte beslissing.
Aanloop: Geen Bordeaux, wel Bergerac
Bergerac had uiteindelijk het hoogste bod uitgebracht voor de “Grand départ”. De parking van de luchthaven was de geïmproviseerde kleedkamer. Afgetrainde lichamen werden onthuld en meegereisde supporters vroegen om een groepsfoto. Na het verplicht persmoment, kon de tour eindelijk beginnen.
Etappe 1: Bergerac – Souillac (108 km 1158 hm)
De eerste rit was een korte maar krachtige etappe richting Souillac. Op papier leken de hoogtemeters beperkt, maar in realiteit bleek al snel de cocktail van 34 graden en steile klimmetjes het perfecte recept voor de eerste (en de laatste!) krampen voor onze rondedebutant Wim. Hierdoor kregen 2 geslepen vluchters vrij spel. In de hitte van de strijd vielen de maskers (of helm) af en greep Gette naar de eerste zege.
Etappe 2: Souillac – Aurillac (121 km 2091 hm)
De weg richting de bergen werd verdergezet. In de sprookjesachtige valleien van de Dordogne waanden sommigen zich in Disneyland Parijs. Een kleine verwarring over de bevoorradingszone zorgde voor wat onzekerheid in het peloton. Uiteindelijk zorgde Marriette voor de verlossende pastasalade met worsten, het lokale krachtvoer. Recht uit de startblokken schoot Danny H. “de valk” weg met Palle in het wiel, ze werden echter gegrepen op de volgende klim in de brandende Zuid-Franse zon. Op 13 km volgde een onverwachte aanval van cameraman Bart op de laatste helling. Er werd even gedacht dat het ging om een redactionele stuiptrekking. Maar niets was wat het leek, en hij slaagde erin uit de klauwen van het jagend peloton te blijven tot in Aurillac.
Etappe 3: Aurillac – Maussac (138 km 2670 hm)
De enige echte koninginnenrit van deze ronde! De strijd om het bergklassement barstte hier volledig los. Aanvankelijk werd er een strategisch steekspel gespeeld met de tegenwind tijdens de eerste kilometers van de pas de Peyrol (Puy Mary). Hier slaagde Gette te ontsnappen en weg te blijven van de man met de camera. Strijdend voor de podiumplaatsen kwamen Ferre en Domien sterk boven aan. Op de volgende klimmen werd druk gezet, maar het peloton bleef gefocust op de finale strijd aan de meet. Binnen de ploeg van Kerkstoel verzorgde Louis de opvolging van de voedingsschema’s.
Domien vertrok voor een vroege solo-ontsnapping, Walter reed het gat dicht met Domiens kamergenoot (Bart) in het wiel. Gette is echter nooit te onderschatten: in een mum van tijd was het gat dichtgereden en werd de druk hoog gehouden in de kopgroep. Op slinkse wijze was Palle in het wiel gevolgd en slaagde deze erin zich als eerste voorbij het bordje”Combressol” te rollen, 3 km voor het hotel. Volledig uit het lood geslagen, namen Gette en Palle een verkeerde afslag naar de laatste rechte lijn. Daar was het de cameraman die bij “Maussac” de handen in de lucht stak. Over welke streep nu de echte was, zou nooit consensus bereikt worden…
Etappe 4: Maussac – Vareilles (138 km 1522 hm)
Het tempo lag hoog op deze verbindingsetappe in licht dalende lijn. Mentale vermoeidheid van de bergen leidde tot enkele vergeten bidons in de bus. De sfeer was echter goed in het peloton en Duveltje in de bus loste dit euvel snel op. Tom hield met zijn volle tank de druk er stevig op zodat de kilometers voorbij vlogen. De laatste kilometers begon het tactisch steekspel opnieuw: een ontketende Tom schoot weg met Gette en Palle in het wiel. Bart slaagde er nog net in mee aan te klampen. In de laatste rechte lijn trok echter een pientere Palle aan het langste eind: alle bordjes werden ‘s avonds leeggegeten en afgelikt. Voor de strijd tot aan het hotel, trok Domein zijn tank nog maar eens leeg, in een poging om een ontketende Gette te grijpen. Nog niet aan het einde van zijn Latijn, besloot hij dan maar 5 km te gaan lopen terwijl er in het zwembad nog sprints gewonnen werden door Danny D.
Etappe 5: Vareilles – Blois (175 km 1305 hm)
De langste etappe van deze ronde deed voornamelijk natuurgebieden en agrarische dorpjes aan. Desondanks dit verlaten landschap, sloeg de organisatie erin te bevoorraden met pizza die volledig afgesteld was op de vetverbrandingszones waarin de meesten vertoefden. De strijd om het puntenklassement barstte volledig los bij o.a. Walter, Gette, Palle en Domien: er bleef geen plaatsnaambordje onaangeroerd! Na een kleine slipper nabij Saint Agnain, werd de groene trui geneutraliseerd voor de dag. De eindzege was voor Wim in Blois, waar de zege en het kersverse grootvaderschap werden beklonken met Champagne!
Etappe 6: Blois – Fontainebleau (168 km 783 hm)
Ondanks de pracht van de Loirevallei zorgde de kleine dorpjes voor enige zenuwachtigheid in het peloton. Gelukkig kon er gerekend worden op Duveltje voor bevoorrading en mentale ondersteuning ter hoogte van Orléans. Na een spontane middagstop bij “le cheval blanc” werd nog snel een leegloper vervangen door Danny L. In volle finale moest er geanticipeerd worden op een ongeziene factor in de ronde: bosbrand. In een ontknoping, waar enkele voorbijrazende pompiers aan te pas kwamen, dook de valk richting Fontainebleau. Dit gat bleek echter snel dichtgereden en Tom “den beer van Geel” vloog met Gette daarna opnieuw voorbij. Hun voorsprong werd snel zo groot dat ze, naar eigen zeggen, zelfs nog tijd hadden voor sanitaire stop mid-afdaling. In de ontknoping, was het Tom die zijn eerste zege in deze ronde binnenhaalde.
Etappe 7: Fontainebleau – Versailles (109 km 641 hm)
De laatste etappe van de ronde beloofde rustig te verlopen, maar niets bleek minder waar. Geteisterd door pech waren er niet één, niet twee, maar drie mechaniekers nodig om de banden van de valk op zijn velg te trekken. Gelukkig kon er hierbij gerekend worden op de ervaring van Danny L. en Walter, en de pure kracht van Danny D. Van wie het te korte sjepapke kwam blijft een goed bewaard geheim binnen de mannen van de ronde… Napers-gerelateerde verplichtingen aan de Eiffeltoren vertrokken de renners richting de eindmeet. Hier trok de bezieler van deze ronde (Ferre) aan het langste eind in de sprint bergop. Chauffeur Duveltje had al een terras voorzien en de avond werd feestelijk afgesloten. Het einddoel was bereikt: het voltallige peloton heeft (+-) heelhuids de volledige ronde van 956 km en 10 170 hm succesvol afgerond. Hierbij werd al eens gemijmerd over hoe in godsnaam Bordeaux-Parijs in 1 dag werd uitgereden, en hoe Herman deze dan nog eens 7x won. In onze gedachten dronk hij met ons een pintje mee op dat laatste terras…